پخته بودن را دوست دارم از آن جهت که هر حسی می آید بدون شتابزدگی مزه مزه اش می کنم و با ترازوی عقل کمی بالا پایین، بعد بدون اینکه عذاب وجدان داشته باشم رو راست و صادق به خودم می گویم گیرم که او مادرم است، گیرم که همه این کارهای احمقانه را انجام داده است، لازم نیست او را مثل سابق عزیز بدارم کافیست که کمی دوستش بدارم و فراموشش نکنم، و آن فردا که از فکر کردنش قلبم فشرده می شود؟ اگر آن فردا آمد آن وقت فکری می کنم لازم نیست از امروز نگران آن فردایی باشم که شاید بیاید شاید نه...

این پاسپورت لعنتی که کسی عکس توی آن را نمی تواند بشناسد، که وقتی کسی به عکسش نگاه می کنه میپرسه این تو هستی؟ این پاسپورت لعنتی با اون چهار تا مهر لعنتی توش، این تکه کاغذ بی ارزش که آدم رو از هر چه مناسبت شاد تو زندگی عزیزانش دور می کنه، این بیخودترین مرز های جغرافی که تا آخر عمر روی پیشانی ما نوشته آواره از شهر و دیار، این همه برو و بیا برای تمدید اقامت و ویزا، این همه استرس و درماندگی که ما متحمل میشیم برای این تکه کاغذ بی ارزش، این مسخره ترین اشک هایی که من در ناراحتی ریختم در شادترین شب عزیزانم، لعنت به این جبر جغرافی!

این روزها از زمین و زمان دلگیرم، از همه این آرامش و زیبایی های اینجا و مردمش هم دلگیرم. میدوانم که این هم میگذرد و زندگی دوباره عادی میوشد...میدانم.

درخت رو به پنجره اتاقم اینجا اونقدر نرم و ملایم داره پاییزی میشه که هر روز چند دقیقه بهش نگاه می کنم و کیف می کنم، عین نقاشی های رنگ و روغن نوک برگهاش سرخ شده و بالاترهای زرد.

یادم باشد نامه ای به خودم بنویسم !

تابستان من پر بود از سفر به جاهای خوب، حالا نه لزوما کشورهای مختلف ولی جاهای خوب. استراحت و زندگی آسوده. یکی از شهرهایی که خیلی دوست داشتم رو دیدم. به کشوری که قبلاها تصمیم داشتیم مهاجرت کنیم رفتم و دیدم که بهتر شد که اون نشد. خیلی پر ماجراه بود اما نمیدونم چرا الان انشام نمیاد ....هی میخواستم بنویسم که یادم نره ولی دیگه مثل اینکه گذشت زمانش.

تو نوشتن خیلی تنبل شدم، البته میدونم که وقتی برگردم دانشگاه و تنها باشم نوشتنم بیشتر میاد. از چندروز دیگه هم که مهمون دار خواهیم بود به سلامتی باید از الان اعصاب آهنین رو تقویت کنم تا درمقابل چرا چگونه چه وقت چطور و همه سوالهای ممکن به مدت یک ماه طاقت بیارم.

نتایج جذف دوستان نامرتبط از زندگیم واقعا برام خیلی خوب بوده امیدوارم دیگه این اشتباه رو نکنم که بخوام دوباره راهشون بدم تو حریم خصوصیم!

کاش یاد بگیریم که چقدر زشته که تا یک عزیزی فوت کرد از بستگانش بپرسیم که خونه اش رو فروختین یا نگه داشتین؟؟!!چه به طور مستقیم چه غیر مستقیم!

حال نوشتن ندارم نمیدونم چرا، سرم هم از صبح درد میکنه و به شدت به فضای شخصیم و یک دو روز تنهایی نیازمندم.

نمی دونم آیا همه سی وچند ساله های دنیا از شنیدن این آهنگ اینقدر منقلب میشن که من؟ نمی دونم این آهنگ واقعا این همه غم و بغض توش داره که من احساس می کنم؟ نمیدونم چرا ماها اینطوری هستیم؟؟ شاید به خاطر همه این کارتون های غم انگیز و عمیق در کودکی هایی که باید فقط خلاصه میشد به بازی و خنده و رنگ و طبیعت ولی به جاش خلاصه شد تو غصه از دست دادن مادر نل، رفتن مادر کوزت، گم شدن مادر هاج، گشتن همیشگی دنبال همه مادر و پدرهایی که تو داستان های کودکی ما فقیر بودن، مریض بودن یا ناپدید میشدن. آخر هیچ کدوم از این کارتون ها رو ندیدیم، چقدر ساعت ها همه این کارتون ها رو دیدیم

شب ها یک چیزهایی میاد تو ذهنم و بعد با خود می گویم صبح مینویسم، عصر فردا یادم میاد یه جیزی بود که باید مینوشتم اما اصلا یادم نمیاد چی بود!

خب این چیزی نبود که سر آن دلگیر شوم از خودم و به خودم تشر بزنم که چرا اینطوری هستی، بعدا که کمی فکر کردم فهمیدم.

خیلی وقته می خوام لبست آرزوها بنویسم، قبلی که نوشتم در طی همون مشکلات بلاگفا حذف شد ولی دو تا از مهم تریناش به واقعیت پیوست! باید بنویسم.